Birinci Bölüm — 17.42
Mahalledeki bütün saatler 17.42’de durdu. Lâl önce bunun ustasının kötü bir şakası olduğunu düşündü. Sonra meydandaki kule saatinin akrebi geriye doğru yürümeye başladı. Dükkânın en eski çekmecesinde, üzerinde hiçbir sokak adı bulunmayan ince bir harita buldu. Haritanın kenarına tek cümle yazılmıştı: Kaybolan zamanı arıyorsan, kimsenin beklemediği yere git.
İkinci Bölüm — Bekleme Salonu
Eski garın bekleme salonu yıllardır kapalıydı. Lâl paslı kapıyı ittiğinde içeride onlarca duvar saati aynı saniyeyi gösteriyordu. Bankta oturan yaşlı kadın onu bekliyormuş gibi başını kaldırdı. Her insanın vazgeçtiği bir dakika vardır, dedi. Bu salon onların biriktiği yer. Lâl kendi vazgeçtiği dakikayı hatırladı: babasının arkasından koşmadığı o yağmurlu sabah.
Üçüncü Bölüm — Zamanı Yerine Koymak
Haritanın son çizgisi saat kulesinin altında bitiyordu. Lâl mekanizmanın içine girdiğinde çarkların arasında camdan yapılmış küçük dakikalar gördü. Kendi dakikasını bulup yerine koyarsa geçmiş değişmeyecekti; yalnızca onunla yaşamaya başlayacaktı. Cam parçayı yuvaya bıraktı. Mahallede bütün saatler yeniden çalışırken Lâl ilk kez ileriye bakmanın da bir hatırlama biçimi olduğunu anladı.