Ev, denize sırtını dönmüş gibiydi. Ada paslı anahtarı çevirdiğinde içeriden tuz ve eski kâğıt kokusu yükseldi.
Mavi kutuda tarih sırasına konmamış on iki mektup vardı. Her biri aynı cümleyle bitiyordu: Kıyıda buluşuruz.
Gün batarken Ada son mektubu yüksek sesle okudu. Dalgaların arasında, yıllardır bekleyen bir cevabın sakinliğini duydu.
